Samotność psychologiczna

Samotność psychologiczna

Samotność psychologiczna

Ludzie cierpią, czują się pogardzani, samotni, pozostawieni sami sobie, mają niższe poczucie wartości, nie potrafią się zaaklimatyzować, zasymilować i przywrzeć do naszego środowiska z rozmaitych powodów. Czasami to wpływ między innymi braku kontaktu z ludźmi, czasem utrata bliskiej osoby, niekiedy w grę wchodzi także aspekt wyjazdu z kraju i raptowna, a przy tym drastyczna zmiana otoczenia na zupełnie inne niż to, w jakim przyszło nam żyć do tej pory. Jeszcze czymś innym w zakresie pojęcia samotności jest natomiast ] tak zwana samotność psychologiczna.

To uczucie, które odczuwa się wewnątrz swego „ja”. To coś zbliżonego do wcześniej opisanej samotności kosmicznej, niemniej jednak różnica jest taka, że kosmiczna samotność to uczucie bezsensu życia bez większego, konkretniejszego powodu, natomiast samotność psychologiczna zazwyczaj ma jakieś podłoże. Otóż wynika ona z faktu, iż kiedyś czegoś doświadczyliśmy, że mieliśmy w przeszłości traumatyczne niekiedy przeżycia. Wszystko to w nas głęboko siedzi, tkwi, a w maski pełnotwarzowe konsekwencji tego prowadzi w nas do zrodzenia się uczucia samotności za lepszym bytem.

Przyczyny egzystencjalnej pustki wynikającej z powodów psychologicznych mogą wiązać się z okresem naszego dzieciństwa, jak także stanowić rezultat współczesnych wydarzeń następujących w naszym życiu.